#Martxoak 21 Arrazakeriaren eta Xenofobiaren aurkako Nazioarteko Eguna

Gaur, Arrazakeriaren eta Xenofobiaren aurkako Nazioarteko Eguna dela eta, Iruñerriako hainbat kolektibok manifestazioa antolatu dute hiriburuko hainbat kaletan zehar, Nafarroan migratutako biztanleek pairatzen duten arrazakeria instituzionala salatzeko.

Martxoaren 21ean, Arrazakeriaren eta Xenofobiaren aurkako Nazioarteko Egunean, kalera irtengo gara berriro, arrazakeria ez dela iraganeko gertaera bat gogorarazteko. Data hori 1960an Sharpevillen (Hegoafrika) gertatutakoaren omenez aldarrikatu zen. Bertan, poliziak 69 pertsona hil zituen apartheidaren erregimenaren aurka manifestatzen ari zirenean. Krimen hark agerian utzi zituen instituzionalizatutako arrazakeriaren ondorio latzenak. Hamarkada batzuk geroago, badakigu logika berberak erabiltzen direla gure gizarteetan.

Gaur egun, arrazakeriak bizirik jarraitzen du, instituzionalizatuta eta gure eguneroko bizitza zeharkatzen duten egitura-formak hartuz. Egunero hainbat gunetatik egiten diogu aurre, banaka eta taldeka, eskubide-berdintasuna defendatuz. Eta egunero aurkitzen ditugu arrazoi berriak desberdintasunak eta eskubideak urratzen dituen sistema arrazista, heteropatriarkal, kolonial eta kapitalista baten aurka borrokatzen jarraitzeko.
Nafarroan, arrazagatiko diskriminazioa ez da salbuespena: errealitate dokumentatua da. Arrazakeriagatik eta xenofobiagatik hainbat esku-hartze eta salaketa izaten dira urtero bizitzako funtsezko esparruetan. Etxebizitza da oraindik eskubide urratuenetako bat. Pertsona migratzaile eta arrazializatu askok oztopo handiak aurkitzen dituzte alokairua lortzeko, prezio altuagoei edo baldintza okerragoetan dauden etxebizitzei aurre egin behar diete, eta bizitegi-bazterketako egoeretan ere amaitzen dute. Gainera, egoera administratibo irregularrean daudenek alokairurako eta etxebizitza publikorako laguntzak jasotzeko aukera blokeatuta dute.
Erroldatzea arrazakeria instituzionalaren beste adibide bat da. Eskubide bermatua izan beharko lukeena, praktikan, traba eta labirinto burokratikoen aurreko saiakuntza moduko bat bihurtu da. Gainera, maltzurra da hura boikotatzen duen administrazioak berak normalizatzen jarraitzea, osasuna, hezkuntza, gizarte-babesa edo erregularizazio-prozesuak bezalako eskubideak eskuratzeko giltza gisa.
Lan-eremuan, egiturazko arrazakeriak lan-merkatua antolatzen jarraitzen du, pertsonen jatorriaren, arrazakeriaren eta administrazio-egoeraren arabera. Horrek prekarietate iraunkorrera kondenatzen ditu asko. Errealitate hori bereziki adierazten da etxeko eta zaintzako lanetan, besteak beste. Sektore hori kanpora aterata dago, erabat feminizatuta dago, eta emakume migratuek eusten diote nagusiki. Legediak berak laguntzen du desberdintasun hori sendotzen. Atzerritarrei buruzko Legeak eta migrazio-politikek herritartasun-kategoria desberdinak sortzen dituzte, eta "irregulartasun administratiboa" bazterketa-tresna bihurtzen dute, erregularizatu gabeko eta ustiatzeko moduko langile-klasea sortuz. Logika utilitarista eta kriminalizatzaile horrek baloratu eta eskubideak ematen dizkie pertsonei, haien ustezko erabilgarritasun ekonomikoaren arabera, eta ez haien giza izaeraren arabera.
Dinamika horiei gorrotozko diskurtsoen eta narratiba guztiz arrazisten hedapena gehitu behar zaie, eztabaida publikoan gero eta leku gehiago aurkitzen baitute. Diskurtso horiek egiturazko arazoen aitzakiatzat erabiltzen dituzte migratzaileak, arrazializatuak eta ijitoak. Baliabideen kolapsoaren edo "dei-efektuaren" narratibak eraikitzen dira, eskubideen murrizketak eta bazterketa-politikak justifikatzeko.
Azken urteotan, gainera, segurtasunik ezaren kontaketa normalizatu da, migratuak, arrazializatuak eta ijitoak mehatxu gisa aurkezten baititu. Komunikabide, sare sozial eta sektore politiko jakin batzuek zabaltzen duten diskurtso horrek kezka sozialak komunitate jakin batzuen aurkako kriminalizazio-tresna bihurtzen ditu. Gehiegitan saiatzen gara gatazka sozialak azaltzen argudio kultural edo erlijiosoen bidez, biztanleriaren sektore zabalei eragiten dieten pobrezia- eta bazterketa-baldintza materialak aztertu beharrean. Azalpen sinplista horrek beldurra elikatzen du, arrazismo soziala indartzen du eta zigor-begirada indartzeko eta irtenbide errepresiboak legitimatzeko bidea errazten du.
Azken urte honetan ikusi dugu poliziaren presentzia, profil etnikoaren araberako identifikazioak eta hitzordu tranpak (Atzerritartasun Brigadaren aurreko zitazioak, kanporatze-prozesuak errazteko) areagotu egin direla, eta Nafarroan dauden polizia guztiek modu koordinatuan lagundu dutela horietan. Horrek ez ditu arazo sozialak konpontzen, baizik eta pertsona horiek bizi dituzten indarkeria- eta kalteberatasun-baldintzak larriagotzen ditu. Gainera, esku-hartze horiek prozesu judizialak aktibatu ohi dituzte, eta, ondorioz, administrazio-zehapenak, egoitza-baimenak galtzea edo deportazioak eragin ditzakete.
Bien bitartean, herri-administrazioak arazoa ukatzearen eta neurri partzialak eta nahikoak ez aplikatzearen artean daude. Eskubideak bermatu beharrean, askotan prekarietatea eta segregazioa areagotzen duten gizarte-eredu bidegabeak sendotzen laguntzen dute.

Ez dugu jarraitu nahi kulturak eta herriak kosifikatzen dituen, pertsona migratuak eta arrazializatuak esplotatzen dituen edo eskubideak murrizteko aitzakia gisa erabiltzen dituen sistema guztiz arrazista, islamofobo eta antigitano bati eusten. Guztiok kontatzen dugun gizarte batean bizi nahi dugu, zauri kolonialak aitortzen diren eta kontakizuna justiziatik eta duintasunetik berridazten den gizarte batean.
Horregatik guztiagatik, Atzerritarrei buruzko Legea eta bazterkeria eragiten duten araudi guztiak indargabetzea eskatzen dugu, bai eta identifikazio polizial arrazistak amaitzea ere. Migratzaileentzako barneratze- eta askatasun-gabetzearen dispositiboak ixtea eta pobrezia kriminalizatzen duten politikak amaitzea exijitzen dugu. Gorroto-diskurtsoak zabaltzen dituzten plataformen eta bitartekoen finantzaketa publikoa amaitzea ere eskatzen dugu.
Nafarroako Parlamentuari eskatzen diogu egia, justizia eta erreparazio prozesuak bultza ditzala Nafarroako ijito herriarekin, haien aitorpen instituzionala barne, eta estrategia propio bat abian jar dezala, bizi duten egiturazko problematikara egokitu eta erantzuteko.

Salaketarekin batera, arrazakeriaren aurkako borrokak lortu dituen lorpenak ere azpimarratu nahi ditugu. Azken hilabeteotan aurrerapen garrantzitsuak ikusi ditugu, hala nola, Erregularizazioa Dagoeneko herri ekimenaren onarpena, Korrikan zehar 36 lagunen muga gurutzatzen laguntzeagatik auzipetutako pertsonen absoluzioa edo Nafarroako Administrazio Auzitegiaren ebazpena, Iruñeko Udala zigortu duena erroldatzea legez kanpo atzeratu eta ukatzeagatik.
Aurrerapen horiek erakusten dute antolaketa kolektiboak, desobedientziak eta gizarte-borrokak milaka pertsonaren eskubideak zabaltzea eta bizi-baldintzak hobetzea ahalbidetzen dutela. Egindako bidea baliozkotzen duten eta jarraitzera animatzen gaituzten konkistak dira.
Gaur, arrazakeriaren aurkako borrokarekin dugun konpromisoa berresten dugu. Beldurraren, zatiketaren eta gorrotoaren aurrean, antolaketa kolektiboaren, elkartasunaren eta giza eskubideen baldintzarik gabeko defentsaren alde egiten dugu.
Taldekide migratuek, arrazializatuek eta ijitoek artikulatzen eta gidatzen duten erresistentzia modu bakoitza ospatzen dugu. Egiturak desmuntatzen, pribilegioak zalantzan jartzen eta gizarte justuago baterako bideak irekitzen ari dira.
Sareak ehuntzeko garaia da, arrazakeriaren aurrean lerroak ixtekoa eta gure pribilegioak guztiona den borroka honen zerbitzura jartzekoa.

Gora borroka antirracista!!